Ciśnienie tętna to nic innego jak różnica między skurczowym (pierwszym na wyniku, zwykle wyższym) i rozkurczowym (drugim, zwykle niższym) ciśnieniem krwi. Jeśli na wyniku pomiaru mamy na przykład 140/90 mm Hg, to ciśnienie tętna wynosi 140 – 90 = 50 mm Hg (milimetrów słupa rtęci).
Prawidłowe wartości u osób powyżej 60 r.ż. nie powinny przekraczać 60 mm Hg. Normę podaje się głównie dla osób starszych, ponieważ uważa się, że jest to dobry wskaźnik wystąpienia chorób serca i naczyń właśnie w tej grupie wiekowej. Trwają badania zmierzające do określenia wartości tętna w ustalaniu ryzyka pojawienia się chorób serca i naczyń oraz ich następstw, takich jak np. zawał serca czy udar mózgu.
Uważa się, że główną przyczyną wzrostu ciśnienia tętna jest zwiększenie sztywności (i tym samym zmniejszenie elastyczności) ściany aorty. Dzieje się tak na skutek działania wysokiego ciśnienia krwi lub odkładania się złogów tłuszczu, czyli miażdżycy. Jednak ciśnienie tętna wzrasta także w ciężkiej niedokrwistości (anemii), nadczynności tarczycy i w chorobach zastawki aorty. Poza tym lepszym wskaźnikiem wystąpienia chorób serca i naczyń oraz ich konsekwencji jest u osób po 55. r.ż. na razie ciśnienie skurczowe.