Tak naprawdę nigdy nie zwracałam uwagi na to, czy ważę o te przysłowiowe 3 kg więcej, czy mniej. Cieszyłam się z tego, co mam. Od niedawna jestem mężatką i, choć przykro to mówić, źle się czuję w towarzystwie rodziny męża.

W czasie rodzinnych spotkań i uroczystości teściowie ciągle krytykują krewnych, opowiadają, ile kto przytył. Siostra męża albo się odchudza, katując głodówkami, albo objada bez opamiętania odrabiając zrzucone kilogramy. Chciałabym czuć się z nimi swobodnie, porozmawiać o czymś innym niż jedzenie. Niestety, mam wrażenie, że patrzą na mnie tylko po to, żeby powiedzieć – znowu utyłaś! Czasami myślę, że liczą, ile zjadłam! Zastanawiam się, dlaczego ludzie nie potrafią się cieszyć życiem i tym, co ich otacza. Ja bardzo lubię osoby pulchne. Są sympatyczne i bardzo miłe, choć często źle traktowane. Moja mama jest taką osobą i odkąd pamiętam, zawsze lubiłam się przytulać do tego „puchu”, jak ją nazywałam. Sama nie chciałabym być kiedyś chudą mamą, do której dzieci nie mogą się tak przytulić!

Anna L. z Pomorza (nazwisko i adres do wiadomości redakcji)

Dodaj komentarz