W życiu par zdarzają się sytuacje nieoczekiwane i zaskakujące. Przykładem jest ta, kiedy mężczyzna okazuje się niezdolny do aktu. Czuje się wtedy fatalnie i  uważa się za skompromitowanego i upokorzonego. Jak mogliby się wtedy zachować zarówno on, jak i jego partnerka?

Jeśli zaburzenia takie występują incydentalnie, to ich prawdopodobną przyczyną może być stres oraz zmęczenie lub przepracowanie. Wtedy mężczyzna albo traci ochotę na seks, albo występują u niego zaburzenia erekcji. Mogą one mieć charakter psychosomatyczny albo też sygnalizować chorobę: nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, ewentualnie schorzenia gruczołu krokowego, o której on sam jeszcze nie wie. Toteż gdy stres minął, zmęczenie ustąpiło, a zaburzenia erekcji pozostały, należy skontaktować się z seksuologiem lub urologiem dla wyjaśnienia ich przyczyny i leczenia, jeśli okaże się to konieczne.

Taki incydent w sypialni powoduje niezadowolenie obojga, tudzież zaskoczenie, tym bardziej jeśli pojawia się nieoczekiwanie. Może on zaważyć na ich późniejszych relacjach.

Taka sytuacja jest zawsze zaskoczeniem. Myślę jednak, że sposób, w jaki para sobie z tym poradzi, będzie świadczyć o jakości relacji w związku. Na nic się zda udawanie, że sprawy nie ma, ale jednocześnie nie należy przeżywać jej jako tragedii. Sprawą niezwykle ważną jest, aby kobieta nie krępowała swoją postawą partnera, nie wyśmiewała jego dolegliwości. Z drugiej strony partnerka powinna mieć świadomość, że sytuacja taka nie może trwać w nieskończoność i mobilizować partnera, aby szukał rozwiązania. Dziś medycyna seksualna może skutecznie pomagać. Sprawą najważniejszą jest właściwa komunikacja między partnerami, spokojna rozmowa bez złości i gniewu, zmierzająca do rozwiązania powstałego problemu.

Przeszkodą dla udanego seksu może być także przedwczesny wytrysk. Jaki może być właściwy sposób postępowania w takiej dolegliwości?

W tym przypadku potrzebna jest konsultacja seksuologiczna. Chodzi o ustalenie, czy przedwczesny wytrysk pojawił się nagle, czy też istnieje od kilku lat i dopiero teraz zaczyna przeszkadzać. Większość mężczyzn mimo tej dolegliwości jest aktywna seksualnie. Jeśli z powodu przedwczesnego wytrysku  mężczyzny partnerka nie może doznać orgazmu, trzeba, aby partner zastosował serię pieszczot i w taki sposób dostarczył kobiecie pełnej satysfakcji.

Czy przy występowaniu obu tych dysfunkcji może mieć jakieś znaczenie puszystość partnerów?

Niektórym osobom puszystość może utrudniać współżycie. Powinny one drogą doświadczenia poszukiwać pozycji satysfakcjonujących. Jest to osiągalne. Problemy pojawiają się, gdy mąż czy żona zaczyna przybierać na wadze i powstaje problem seksualnej atrakcyjności dla drugiej osoby. Bywa, że ludzie czują się skrępowani swoją figurą. Nie oznacza to, że powinni oni rezygnować z aktywności seksualnej. Sprzyjać temu może dobre porozumienie w związku i również spokojna rozmowa.
Dodać trzeba, że wcale niemało jest osób poszukujących puszystych partnerów seksualnych. Zdarza się również, że osoby puszyste, uważające własną figurę za defekt, są wysoce atrakcyjne dla innych. Można się o tym przekonać przeglądając oferty internetowe, na których ludzie dają wyraz oczekiwaniom seksualnym. Ogłoszeń o zainteresowaniu puszystymi nie jest tak mało.

W życiu pary występują okresy pewnego znużenia czy nawet zniechęcenia. W jaki sposób można taktownie odmówić kontaktu w chwili słabości, zmęczenia czy złego samopoczucia?

Seks ma charakter więziotwórczy, ale także nie znosi rutyny. Często ludzie stosują rozmaite wybiegi, aby odłożyć seks na inną okazję. Kobiety czasem jako powód niechęci do seksu podają bóle głowy. Ale to często nie oznacza odmowy przytulenia się, delikatnych pieszczot i zasypiania w objęciach partnera. Podobnie mężczyźni, wracając po pracy do domu wyczerpani, a często zestresowani, najchętniej zasnęliby przytulając żonę. Kochająca się para powinna się odnieść ze zrozumieniem do takiego zachowania. Również w takim przypadku ważne jest, aby małżonkowie czy partnerzy, zamiast ustalania sztywnych terminów zbliżeń - u nas w kraju jest to weekendowy wieczór - kierowali się umiejętnością wzajemnego zrozumienia, tolerancji dla przejściowych niedomagań i słabości, utrzymując stały emocjonalny kontakt.

Seks nie jest i nie powinien być „czynem społecznym", ale spontanicznym, radosnym przeżyciem budującym trwałość związku. Warto o tym pamiętać, a jeszcze lepiej wytworzyć na własny użytek system sygnałów wskazujących, że, powiedzmy, dziś to chciałbym się tylko do ciebie przytulić i zasnąć. Albo inaczej: rozumiem, że jesteś dziś zmęczona, więc połóżmy się przytuleni do siebie. Więziotwórcza moc seksu nie zostanie przez to naruszona, partnerzy nie będą na siebie obrażeni, a moment miłosnego zespolenia nadejdzie, gdy oboje będą w lepszej formie.

Profesor dr n. hum. Zbigniew Izdebski, pedagog, seksuolog, doradca rodzinny, jest kierownikiem Zakładu Poradnictwa Młodzieżowego i Edukacji Seksualnej na Uniwersytecie Zielonogórskim oraz kierownikiem Podyplomowego Studium Wychowania Seksualnego na Uniwersytecie Warszawskim, profesorem w Wyższej Szkole Psychologii Społecznej w Warszawie.

Dodaj komentarz